Tijd tot de start van Roparun 2022

De Roparun vindt plaats in het pinksterweekend, 4-6 juni 2022

0 dagen
0 uur
0 minuten
0 seconden

Roparun 2021 statistieken

175 Teams
108 Doelen
€2.030.030,00 Roparun 2021 opbrengsten

EN INEENS STAAT ZE DAN NIET MEER BIJ DE FINISH…

13-10-2021 om 11:55 uur

Reinald Roos begon in 2018 als deelnemer aan de Roparun. Inmiddels heeft hij er drie edities op zitten als loper, waarvan twee traditionele en een aangepaste Roparun vanuit Landgraaf. De laatste editie was niet alleen speciaal door de aangepaste variant, het was voor Reinald ook de eerste editie zonder zijn zus Marianne langs de route en bij de finish. Na maar liefst dertien jaar ziek geweest te zijn, overleed zij op 1 november 2019 op 54 jarige leeftijd aan een vorm van darmkanker.

Reinald is eigenlijk geen echte hardloper, maar toch deed hij mee aan de Roparun. “Eigenlijk ben ik meer een fietser. Samen met mijn zus had ik nog één droom: we wilden samen de Alpe d’HuZes fietsen. Helaas werd dit door haar artsen meteen afgeraden. Toen de Roparun eenmaal op mijn pad kwam, wist ik meteen dat ik dit moest doen. In eerste instantie werd Reinald door een vriend benaderd als fotograaf voor een team, maar even later zochten ze een chauffeur voor één van de busjes die ook meteen als reserve loper kon fungeren. Door diverse blessures binnen het team mocht hij meteen opdraven.

De iets kortere afstand maakte het misschien iets minder zwaar, maar onderweg waren er ook voor Reinald genoeg pittige momenten. “Vooral de laatste kilometers bergopwaarts. Dan denk je toch: geef me eens even een duwtje in de rug! De enige reden dat ik meeloop, is voor mijn zus. Dat gaat die hele run wel door je kop. Op die momenten denk je: zij heeft het zwaarder gehad dan ik, dus doorgaan!” Dat zijn zus het zwaarder had, weet Reinald als geen ander. Hij begeleidde haar tijdens het gehele ziektetraject en ging mee naar alle onderzoeken in het ziekenhuis. “Dan rol je erin en hoor je dingen die je normaal niet hoort. Dan merk je pas echt waar iedereen het bij de Roparun voor doet. Op zulke momenten gaat het echt kriebelen en dan is het mooi dat je in zo’n fantastisch team als de Pretrunners terechtkomt.”

“Wij verloren al heel vroeg onze moeder. Zij overleed op 56 jarige leeftijd ook aan een vorm van darmkanker. Dit speelt natuurlijk wel mee in je achterhoofd.”

IK WILDE HET GROOTS AANPAKKEN

“De band tussen het team en Marianne was ook erg hecht. Ze hielp ons mee met alle acties en maakte de gekste foto’s om de Roparun te promoten. Dit maakte dat het een stukje van samen werd en ik iets terug kon doen voor haar. Na elke training ging ik ook even bij haar langs iets drinken en dacht ik: voor jou doe ik het.”

Dat hij het voor zijn zus deed, was voor iedereen op de finishlocatie goed te zien. “Op de rouwkaart van Marianne stond een foto die ik zelf gemaakt had. Toen ik de kaart met de foto weer zag, wist ik dat ik hier iets mee wilde. Uiteindelijk is in 2019 het idee ontstaan om er een vlag van te maken, zodat ik samen met haar kon finishen. Natuurlijk was deze run anders, want ze stond niet meer langs de route in Oud-Beijerland en ze haalde ons ook niet binnen bij de finish. Daarnaast maakte alle voorbereidingen het ook anders. Door corona ging de run in 2020 niet door en werd die in 2021 verplaatst naar een later moment. Ik twijfelde steeds meer over het idee, omdat we een aantal nieuwe lopers hadden die waarschijnlijk het verhaal en idee helemaal niet kennen. De avond voor de run viel de hele puzzel in elkaar. Teamcaptain Peter riep ons bij elkaar en zei: “Het maakt mij niet uit hoe jullie starten of team A of B dit doet, maar één ding staat vast Reinald komt over de finish!”

“Dit laat zien hoe hecht ons team is!”

Tijdens het gesprek blikt Reinald ook graag nog even terug op de hele mooie momenten van zijn zus. Zij was namelijk de spil van de familie en bracht iedereen bij elkaar. “Voor ze ziek werd, was mijn zus een ongelooflijk gedreven verpleegkundige in de gezondheidszorg voor bejaarden. Het was haar grootste verlies dat ze dit werk niet meer kon doen. Dit was terug te zien tijdens de behandelingen, waarbij er geen bezoek aanwezig mocht zijn. Op de momenten dat er dan even geen verpleegkundige rondliep, nam zij die rol volledig op haar en hielp zij de andere medepatiënten.”

ORANJE VLEK

Dat het een hecht team is blijkt ook als Reinald begint te vertellen over de begrafenis van Marianne. “Mijn zus heeft haar gehele begrafenis zelf geregeld, tot in de puntjes. Dit bracht ook een periode met grappige zwarte humor met zich mee, iets wat we beide hebben en op deze manier deelden. Een voorbeeld hiervan is de schoenen die ik aan had op de begrafenis. Ik heb veel aparte en gekke schoenen en voor de begrafenis mocht Marianne kiezen welke ik aantrok. Toen heeft ze schoenen uitgekozen die eigenlijk net te klein zijn, zodat ik toch nog een keer zere poten zou hebben”, lacht Reinald. “Dat is overigens niet het enige opvallende tijdens de begrafenis. Het hele Roparunteam moest er namelijk bij zijn, maar dan wel in Roparunteamkleding. In de zaal was er dus een hele oranje vlek te zien van teamleden, prachtig!”

“Marianne, deze was voor jou!”

 

© 2021 Stichting Roparun | Alle rechten voorbehouden